Pantera śnieżna i goryl górski

Data: 28 października 2009. Kategoria: Ssaki.

22Wyjątkowo rzadki dziś gatunek pantery.Pantery śnieżne to samotnie żyjące gatunki. Zamieszkują one górskie obszary Hindukuszu oraz Himalajów. Dziś jest to już zdecydowanie gatunek na wymarciu, niezwykle rzadko widywany przez człowieka. Gatunek ten podlega oczywiście bardzo ścisłej ochronie, jednak nie powstrzymuje do grup kłusowniczych o polowań. Pantera śnieżna posiada wyjątkowo cenne futro. Jest to bardzo miękkie, gęste, szarobiaławe futro w ciemnobrązowe cętki. To wyjątkowo ciepłe futro jest zakazane w sprzedaży, jednak czarny rynek futra z panter śnieżnych kwitnie doskonale. Terytorium śnieżnych panter jest dość niewielkie. Rozciąga się ono na obszarze około 100km2 w obrębie górskich hal i lasów. Teren ten jest ograniczony wysokością, która w tym wypadku zazwyczaj nie przekracza 5500 m n.p.m. Ciekawostką jest fakt, że pantery śnieżne w ogóle nie ryczą, w odróżnieniu od wszystkich pozostałych osobników z rodziny kotów. Dalsze procesy kłusownicze doprowadzą do tego, że już nigdy możemy nie ujrzeć pantery śnieżnej w naturze. Pozostaną nam jedynie zdjęcia. Niestety chciwość ludzka jest zastraszająca i bardzo trudno przemówić myśliwym, którzy nielegalnie polują, do rozumu. Są to obecnie jedne z najrzadszych zwierząt na naszej planecie.Goryle górskie są jednymi z najbardziej zagrożonych gatunków zwierząt. Ich światowa populacja jest szacowana jedynie na około 250 osobników co sprawia, że cała sytuacja jest bardzo dramatyczna. Goryle górskie, w przeciwieństwie do innych goryli, obdarzone zostały bardzo długim i puszystym futrem. Zamieszkują one wyłącznie tereny gęstych lasów tropikalnych w górach wulkanicznych. Obszar ten został właściwie ograniczony do jednego miejsca. Są to wulkaniczne góry Wirunga w Afryce środkowej. Występowaniu goryla górskiego bardzo zaszkodziło wycinanie lasów, kłusownictwo oraz rolnictwo, które zaczyna wchodzić coraz głębiej w dżunglę. Sytuacja ta jest w największym stopniu związana z dużym uprzemysłowieniem się człowieka. Liczba goryli górskich zmniejszyła się bardzo gwałtownie w latach dziewięćdziesiątych XX stulecia. Jak się okazuje człowiek ma zbyt duży wpływ na środowisko naturalne i stopniowo je wyniszcza. Powinniśmy się poważnie zastanowić nad naszymi działaniami, aby zacząć kierować światem mądrze i efektywnie, ale bez szkody dla środowiska naturalnego.

Nurkowanie i pokarm fok

Data: 24 października 2009. Kategoria: Zwierzęta wodne.

2Tak jak wszystkie inne ssaki, foki oddychają płucami, a nie skrzelami. Oznacza to, że podczas nurkowania muszą wstrzymać oddech. Płuca fok są większe w porównaniu z płucami większości ssaków lądowych (foki mają też więcej żeber), jednak w czasie nurkowania nie ma w nich powietrza. Ponadto foki mają bardzo dużo krwi i zwierzęta te cechuje zdolność do hiperwentylacji, czyli umiejętność bardzo szybkiego oddychania, kiedy są na powierzchni. Dzięki temu we krwi może być zmagazynowana większa ilość tlenu, która pozwala na długie przebywanie pod wodą. Na moment przed zanurkowaniem foka wypuszcza prawie całe powietrze z płuc, co w połączeniu z tym, że nie oddycha ona w czasie nurkowania sprawia, że ssak ten nie cierpi na chorobę kesonową. Foki pospolite i foki grenlandzkie przebywają pod wodą średnio pięć minut, ale w razie konieczności mogą tam pozostawać prawie pół godziny. Czas nurkowania większych gatunków może być jeszcze dłuższy. Północny słoń morski może przebywać pod wodą nawet i 48 minut, jednak rekordzistą jest foka Weddella, której zmierzony czas nurkowania wynosił 73 minuty. Większość gatunków fok poluje na ryby, jednak ich pokarmem są także inne zwierzęta, wśród nich planktoniczne skorupiaki i mięczaki. W zależności od tego, jaki rodzaj pokarmu jest aktualnie dostępny, taki stanowi w danym momencie główny składnik pożywienia. Żyjące na Półwyspie Antark-tycznym foki Weddella żywią się głównie ośmiornicami i kałamarnicami, a ich populacje z Morza Rossa są głównie rybożerne. Foki szare, zasiedlające morskie wybrzeża północno-wschodniej Wielkiej Brytanii, gdzie znajdują się hodowle ryb łososiowatych, często zjadają te ryby, podczas gdy w diecie fok szarych z innych rejonów ryb łososiowatych nie spotyka się. Niektóre gatunki fok są specjalistami pokarmowymi. Pomimo swojej nazwy krabojad nie żywi się krabami (nie ma ich w morzach, gdzie występuje ten gatunek foki), lecz jego głównym pokarmem jest kryl, wchodzący w skład zooplanktonu. Foki krabojady z kolei mogą padać łupem lampartów morskich, które polują także na pingwiny. W czasie okresu rozrodczego i linienia foki długo nie jedzą. Młode słonie morskie, które przestały odżywiać się mlekiem matki, nie jedzą przez 12 tygodni.

Nosorożce i ich życie

Data: 14 października 2009. Kategoria: Ssaki.

23Po wpadnięciu w sidła, sytuacja nosorożca nie jest wesoła.Podobne pułapki zastawia się na jelenie, czy tygrysy. Nawet, jeżeli nosorożcowi uda się z tych sideł wyrwać, drut wbija się w nogę, powodując śmierć w wielkich cierpieniach. Pomimo tego, że jest to park narodowy, takich pułapek jest wszędzie pełno. Na świecie żyje tylko około trzystu nosorożców sumatrzańskich i nie można stracić już żadnego z nich. Nosorożce sumatrzańskie są naprawdę male, bez wątpienia najmniejsze spośród wszystkich pięciu żyjących jeszcze gatunków. Mierzy zaledwie półtora metra. Porównywać je do gatunków afrykańskich, to tak, jakby porównać kucyka do konia pociągowego. Nosorożec biały waży cztery razy więcej. Wyróżnia je czarne owłosienie. Nosorożce sumatrzańskie są najbardziej włochate i są to najbliżsi kuzyni nosorożców z epoki lodowcowej. Dziennie muszą zjeść około sześćdziesięciu kilogramów liści, co stanowi dziesięć procent ich wagi. Mają tez charakterystyczne górne wargi: są chwytne, dzięki czemu zwierzę może zrolować liście i wprowadzić je do pyska. Wargi te występują tylko u tego gatunku. Nosorożce zostawiają wyraźne ślady.Mają one trzy pazury, przypominające kopytka. Na Ziemi ślad ich wygląda podobnie do asa trefl. Ten gatunek, z uwagi na delikatną skórę jest szczególnie narażony na ukąszenia nieznośnych owadów. W celu zrzucenia z siebie ich nosorożce tarzają się w błocie i robią w nim odpowiednio szeroki i głęboki dołek i w tym celu się tarza. Nosorożce sumatrzańskie wciąż jeszcze możemy oglądać. Niestety, dla nosorożców włochatych, z epoki lodowcowej nie ma już nadziei. Nosorożce włochate nie wyginęły z powodu zmian klimatycznych, ale zostały wytępione przez ludzi z epoki kamienia łupanego. Oni nie wiedzieli tego, co my teraz. W przeciwieństwie do naszych przodków, my wiemy, jak chronić zagrożone gatunki. W wielu ogrodach zoologicznych próbuje się znaleźć skuteczną metodę. Nosorożce sumatrzańskie zamieszkują wiele ogrodów zoologicznych, ale nigdy nie przyszedł tam na świat młody osobnik. Do dzisiaj mamy już co najmniej dwa zrodzone w niewoli nosorożce sumatrzańskie. Nosorożce, zrodzone w niewoli mogą powrócić na wolność, pod warunkiem, że pozostanie wystarczająco dużo lasów deszczowych, a zniknie kłusownictwo.

Rozmnażanie fok

Data: 12 października 2009. Kategoria: Zwierzęta wodne.

3W interesie samca foki jest, aby kopulować z jak największą liczbą samic. Ponieważ tylko najsilniejsze dominujące samce mają na to szansę, samiec musi prowadzić wojownicze życie. Rolą bardziej biernej samicy jest rodzenie jednego potomka w roku i opieka nad nim. Foki osiągają dojrzałość płciową po ukończeniu czwartego roku życia. Czas przystępowania do rozrodu jest różny u różnych gatunków, jednak w obrębie tego samego gatunku samice rodzą młode w tym samym mniej więcej czasie i zaraz po tym odbywają kopulację. Płód rozwija się tylko przez dziewięć miesięcy, lak więc opóźniona im-plantacja zarodka w macicy opóźnia moment porodu i sprawia, że wszystkie samice mogą razem rodzić na jednej plaży. Oznacza to także, że wszystkie jednocześnie urodzone młode mają większe szanse na przeżycie. Samce nie pomagają samicom w wychowywaniu potomstwa i pojawiają się w koloniach lęgowych tylko po to, aby zdobyć kolejne partnerki rozrodcze. Samice większości gatunków fok pozostawiają swe młode na lądzie, kiedy wyruszają w morze na polowanie i pojawiają się na brzegu przy potomstwie tylko podczas karmienia. Mimo to więź pomiędzy matką, a jej potomkiem jest bardzo mocna. Młoda foka pospolita nie może długo przebywać pod wodą i nic potrafi też długo pływać, tak więc samica często wozi je na swoim grzbiecie lub przytrzymuje przednimi kończynami. W razie zagrożenia, gdy chce ona, aby małe zanurkowało, uderza o taflę wody kończyną . Masowe zabijanie młodych fok i osobników dorosłych stało się przyczyną spadku liczebności nerpy w kanadyjskiej części Arktyki ze stanu kilkuset tysięcy osobników do niespełna 10000 sztuk. Na Morzu Bałtyckim ujemny wpływ na pogłowie fok, głównie nerpy, ma silne zanieczyszczenie wód substancjami chemicznymi, wśród których jest wiele chlorowanych dwufenyli, na przykład DDT. Odkładając się w tkankach, substancje te wywołują nieprawidłowy rozwój narządów rozrodczych i w ten sposób uniemożliwiają fokom prawidłowe rozmnażanie się. Spośród fok najrzadszymi gatunkami są ciepło-wodne mniszki. Mniszka karaibska jest już prawdopodobnie gatunkiem wymarłym, a mniszki hawajskie i mniszki śródziemnomorskie są na liście gatunków zagrożonych wyginięciem. Ich pogłowie zostało zdziesiątkowane w wyniku polowań, jednakże za główną przyczynę spadku liczebności tych gatunków uważa się płoszenie zwierząt przez ludzi i zanik spokojnych miejsc, gdzie te ssaki mogłyby bytować. Są to płochliwe zwierzęta. Ciężarne samice muszą czasami rodzić w niebezpiecznych rejonach wybrzeży i kiedy przeszkodzi się im w opiece nad potomstwem, porzucają swe młode, które giną z głodu. Pomimo przepisów ochronnych, liczebność mniszki hawajskiej utrzymuje się na niskim poziomie. Zagrożeniem dla mniszek śródziemnomorskich są gospodarka rybacka i turystyka, które odebrały tym ssakom większość terenów, gdzie mogły się one rozmnażać i odpoczywać.

Pochodzenie, środowisko i izolacja fok

Data: 7 października 2009. Kategoria: Zwierzęta wodne.

1Pochodzenie fok Foki, uchatki i morsy są potomkami ssaków lądowych. Uważa się, że foki pochodzą od form mięsożernych ssaków żyjących okoio 15 milionów lat temu, a ewolucja uchatek zaczęła się około 25 milionów lat temu. Foki nie mają małżowin usznych, a ich tułów jest krótki i lśniący. Są doskonałymi pływakami, ale na lądzie poruszają się niezdarnie i nie potrafią unieść tułowia na swych kończynach przednich, tak jak to czynią uchatki. Wielkość ciała fok jest różna. Samica nerpy Phoca hispida osiąga długość 116-138 cm i ma masę około 50 kg, a samiec słonia morskiego południowego dorasta do 490 cm i 2500 kg masy ciała. Samice fok południowych gatunków, takich jak foka Weddella, lampart morski i mniszki, są większe niż samce. Jednakże samce gatunków fok północnych, takich jak foka szara i kapturnik, są o wiele większe od samic. Różnice pomiędzy płciami są największe u południowych słoni morskich. U tego gatunku masa samca może być ponad trzy razy większa niż masa ciała samicy. To znany gatunek, szczególnie znany osobom, które są zainteresowane tym tematem. Z wyjątkiem jednego gatunku, foki są zwierzętami morskimi i spędzają większość swego życia, pływając w oceanach. Na ląd wychodzą tylko, aby odpoczywać i rozmnażać się.Foka Weddella, Rossa, krabojad i południowy słoń morski żyją wśród kry pływającej w wodach Antarktydy, a foki wąsate, grenlandzkie, kapturniki i nerpy występują w morzach arktycznych. Nerpy przez większą część roku żyją pod lodem Arktyki i wydrapują sobie w lodzie otwory oddechowe w pobliżu napierających na siebie płyt lodowych. Blisko nich wykopują sobie komory lęgowe lub legowiska pod głębokim śniegiem, gdzie odpoczywają. Uważa się, że samiec nerpy zaciekle broni swojego podwodnego terytorium. Podobnie zachowują się też samce fok Weddella. Gdy tylko wiosenne słońce zacznie ogrzewać lód, nerpy zbierają się w stada na powierzchni. Kiedy lód zaczyna topnieć, foki te wchodzą do morza. Niemal każdy człowiek wie, jak mniej więcej wygląda środowisko fok. Niemożliwe jest, by nie trafił na książkę czy film, gdzie jest to ukazane. Woda morska jest o wiele chłodniejsza od krwi foki, która ma temperaturę 37°C. Arktyczne i antarktyczne foki często muszą przebywać w wodzie o temperaturze -1,8°C, a temperatura powietrza jest tam jeszcze niższa. Aby zmniejszyć stopień utraty ciepła, foki są duże i mają cylindryczny kształt ciała, co sprawia, że ich powierzchnia ciała jest stosunkowo niewielka i w małym stopniu kontaktuje się z zimnym środowiskiem. Cale ciało foki ma grubą warstwę tkanki tłuszczowej, co izoluje organy wewnętrzne i dzięki temu może być utrzymana ich stała temperatura. Podściółka tłuszczowa nadaje także opływowy kształt ciała, redukujący opór wody podczas pływania. Foki pływają, poruszając całym ciałem. Machając na boki ogonem i silnymi, wiosłowatymi kończynami tylnymi, wprawiają ciało w ruch, a kończyny przednie trzymają blisko tułowia. Ich styl pływania różni się od stylu uchatek, które poruszają się w wodzie głównie dzięki pracy kończyn przednich. Foki dosyć niezgrabnie przemieszczają się po lądzie – wyginają łukowato tułów, oraz opierając go na piersiach i miednicy, pełzają po ziemi. Foki szare, wydostając się z wody na ląd, wykorzystują płetwy, a krabojady i foki pręgowane, przemieszczając się po lodzie, wykonują żwawo ruchy takie, jak w trakcie pływania w wodzie.