Morsy

5Większość samic morsów przystępuje do rozrodu w szóstym lub siódmym roku życia, a samce są dojrzałe płciowo po ukończeniu piętnastu lat. W styczniu i lutym grupy dorosłych samic i samic niedojrzałych płciowo powracają do miejsc rozrodu w stadkach liczących około 15 sztuk, które mogą łączyć się z innymi i tworzyć większe skupienia. Za każdą grupą podąża kilka samców, stale przebywających w pobliżu. Samce (byki) próbują zwabić samice, aby połączyły się z nimi i pod wodą wydają serie głosów określanych jako „pukania” lub „dzwonienia”, które są przerywane przez „klekoty” i „gwizdy” wydawane na powierzchni.Samce morsów nie są w stanie siłą zdobyć samic, gdyż na brzegu jest wiele miejsc, do których mogą szybko uciec bardziej od nich zwinne samice. Ponadto, chociaż samce są o wiele większe od samic, obie płcie w równym stopniu są przystosowane do życia pod wodą. Wobec tego samce starają się zaimponować samicom, staczając między sobą walki i w ten sposób okazywać swą siłę. Na tej podstawie samice mogą ocenić ich wartość jako partnerów rozrodczych i dokonują między nimi wyboru. Kopulacja odbywa się w wodzie. Kły są wyznacznikiem statusu i wieku morsów. Mają je zarówno samce, jak i samice. Kły są dobrze widoczne dopiero u osobników powyżej 18 miesiąca życia. Wraz z wiekiem morsa kły szczęki górnej wydłużają się i dochodzą do znacznej długości. Poza tym że są użytecznym narzędziem obrony, służą także morsom do rozbijania lodu i tworzenia otworów oddechowych oraz jako kotwice przy wychodzeniu na ląd. Mors o najdłuższych kłach jest zazwyczaj dominantem i przewodzi grupie, toteż samce mające duże kły często je prezentują przed resztą stada. Osobniki o mniejszych kłach schodzą im z drogi, jednak gdy natrafią na zwierzęta o podobnych kłach, może dojść do konfrontacji i walki. Na szczęście gruba skóra jest dobrą osłoną przed poważnymi zranieniami. Od tysięcy lat Eskimosi polowali na morsy dla ich mięsa i skór. Niestety eksploatacja tego gatunku przez inne nacje doprowadziła do stanu bardzo niskiej liczebności i wyginięcia wielu populacji morsów. Obecnie na obszarach północnego Pacyfiku morsy są pod ochroną i liczebność tamtejszych populacji staje się coraz większa. Niestety populacje północnoatlantyckie są nadal zagrożone. Uważa się, że diugonie były inspiracją dla powstania starożytnych mitów greckich o syrenach. W tych opowieściach syreny były atrakcyjnymi istotami, pół-kobietami, pół-rybami, których piękny śpiew hipnotyzował żeglarzy i kierował ich łodzie na skały. Niestety, piękno mitów nie powstrzymało współczesnych myśliwych przed polowaniem i wytępieniem większości populacji diugoni i manatów na świecie. Nieszczęściem tych zwierząt było to, że ich mięso uważano za przysmak. Mięso manata jest wartościowym pokarmem, ponieważ, gdy jest przyrządzane we własnym tłuszczu, pozostaje świeże przez wiele miesięcy. Z tego powodu z rąk siedemnastowiecznych żeglarzy ginęły setki tysięcy manatów, a ich mięso wysyłano także na sprzedaż do Europy. Handel ten zakończył się wtedy, gdy manaty stały się rzadkie, jednak lokalne polowania trwały nadal. Obecnie diugonie i manaty są gatunkami zagrożonymi. Manaty nie potrafią zlokalizować obiektów poruszających się z prędkością powyżej 25 węzłów, toteż nie uciekają przed szybko pływającymi łodziami, takimi jak na przykład motorówki ciągnące narciarzy wodnych: wielkie liczby manatów co roku giną w kolizjach z tego typu łodziami. Jedna czwarta wszystkich sprawdzonych przypadków zgonów manatów na wodach Florydy okazała się być wynikiem zderzeń ze śrubami silników szybko pływających łodzi motorowych.

Tags: , , , , , ,

Comments are closed.