Rozmnażanie fok

3W interesie samca foki jest, aby kopulować z jak największą liczbą samic. Ponieważ tylko najsilniejsze dominujące samce mają na to szansę, samiec musi prowadzić wojownicze życie. Rolą bardziej biernej samicy jest rodzenie jednego potomka w roku i opieka nad nim. Foki osiągają dojrzałość płciową po ukończeniu czwartego roku życia. Czas przystępowania do rozrodu jest różny u różnych gatunków, jednak w obrębie tego samego gatunku samice rodzą młode w tym samym mniej więcej czasie i zaraz po tym odbywają kopulację. Płód rozwija się tylko przez dziewięć miesięcy, lak więc opóźniona im-plantacja zarodka w macicy opóźnia moment porodu i sprawia, że wszystkie samice mogą razem rodzić na jednej plaży. Oznacza to także, że wszystkie jednocześnie urodzone młode mają większe szanse na przeżycie. Samce nie pomagają samicom w wychowywaniu potomstwa i pojawiają się w koloniach lęgowych tylko po to, aby zdobyć kolejne partnerki rozrodcze. Samice większości gatunków fok pozostawiają swe młode na lądzie, kiedy wyruszają w morze na polowanie i pojawiają się na brzegu przy potomstwie tylko podczas karmienia. Mimo to więź pomiędzy matką, a jej potomkiem jest bardzo mocna. Młoda foka pospolita nie może długo przebywać pod wodą i nic potrafi też długo pływać, tak więc samica często wozi je na swoim grzbiecie lub przytrzymuje przednimi kończynami. W razie zagrożenia, gdy chce ona, aby małe zanurkowało, uderza o taflę wody kończyną . Masowe zabijanie młodych fok i osobników dorosłych stało się przyczyną spadku liczebności nerpy w kanadyjskiej części Arktyki ze stanu kilkuset tysięcy osobników do niespełna 10000 sztuk. Na Morzu Bałtyckim ujemny wpływ na pogłowie fok, głównie nerpy, ma silne zanieczyszczenie wód substancjami chemicznymi, wśród których jest wiele chlorowanych dwufenyli, na przykład DDT. Odkładając się w tkankach, substancje te wywołują nieprawidłowy rozwój narządów rozrodczych i w ten sposób uniemożliwiają fokom prawidłowe rozmnażanie się. Spośród fok najrzadszymi gatunkami są ciepło-wodne mniszki. Mniszka karaibska jest już prawdopodobnie gatunkiem wymarłym, a mniszki hawajskie i mniszki śródziemnomorskie są na liście gatunków zagrożonych wyginięciem. Ich pogłowie zostało zdziesiątkowane w wyniku polowań, jednakże za główną przyczynę spadku liczebności tych gatunków uważa się płoszenie zwierząt przez ludzi i zanik spokojnych miejsc, gdzie te ssaki mogłyby bytować. Są to płochliwe zwierzęta. Ciężarne samice muszą czasami rodzić w niebezpiecznych rejonach wybrzeży i kiedy przeszkodzi się im w opiece nad potomstwem, porzucają swe młode, które giną z głodu. Pomimo przepisów ochronnych, liczebność mniszki hawajskiej utrzymuje się na niskim poziomie. Zagrożeniem dla mniszek śródziemnomorskich są gospodarka rybacka i turystyka, które odebrały tym ssakom większość terenów, gdzie mogły się one rozmnażać i odpoczywać.

Tags: , , , , , , ,

Comments are closed.