Ciekawe gady i płazy

Data: 25 listopada 2009. Kategoria: Płazy i gady.

11Żółwie istnieją już około 200 milionów lat. Gady te nie należą do licznego gatunku. To najbardziej konserwatywna grupa zwierząt. Nie wykazują pokrewieństwa do żadnej innej linii rozwojowej gadów. Począwszy od triasu znamy skamienieliny żółwi o cechach budowy dzisiejszych przedstawicieli. Pierwsze z nich przetrwały najdłużej, lecz nie doczekały dzisiejszych czasów. Dziś reprezentuje je około 300 gatunków obecnych niemal we wszystkich ciepłych obszarach globu. Nie ma wśród nich gatunków trujących, ani jadowitych. Mięsem żółwi żywi się wielu drapieżników, a nawet ludzi. Dlatego objęte są one ciągłym programem ochrony. Obroną owych gadów stanowi przede wszystkim pancerz, różnie ukształtowany, lecz jednakowo twardy. Wśród nich wykształciły się roślinożerne gatunki, nieposiadające zębów, lecz rogowe szczęki przeważają one wśród form lądowych, które są ciężkie i powolne by polować z dobrym skutkiem. Zwłaszcza niektóre roślinożerne żółwie uzyskały znakomite warunki biernej obrony. Ich głowa kryje się głęboko w wąskiej wnęce ciała, zaś przestrzeń między tarczą grzbietową a brzuszną, dokładnie zamykają twarde kończyny. Dzięki temu zmieniają się one w opancerzoną bryłę. Gatunki wodne, które są bardziej ruchliwe są w stanie przetrwać bez tych zabezpieczeń. Ocalała z programu epok żywa hatteria jest chyba najbardziej szokującym odkryciem w zoologii. Wprawdzie przypomina agamy i legwany, ale nie ma z nich wiele wspólnych cech. Hatteria przetrwała na izolowanych wyspach 200 milionów lat. Choć to zwierzęta typowo lodowe chętnie również przebywają w wodzie. Ciekawe obserwacje zoologów dotyczą wylęgu. Jaja złożone na piasku samica przenosi w pysku i przednich łapach do jamy lęgowej. Norę przykrywa liśćmi, trawą i cienką warstwą ziemi. Zarodek rozwija się tutaj, aż przez 15 miesięcy. Wykluwające się hatterie mają ząb jajowy służący do przebicia skorupy. Tatara jest zwierzęciem mięsożernym. Jej pokarm stanowią rozmaite bezkręgowce, a także ptasie i pisklęta. Ten prymitywny, podobny do jaszczurki, gad żyje w zwolnionym tempie. Najsprawniej chciała przy temperaturze 11oC, a więc w dwukrotnie niż większość gadów. W ciepłym klimacie swej ojczyzny prowadzi nocny tryb życia chroniąc się w jamie przed upałem. Hatteria jest wielkim śpiochem. Zapada w sen zimowy w październiku i trwa do kwietnia. Hatterie osiągają 75 cm. i 1 kg wagi. Te osobliwe zwierzęta mają oliwkowe zabarwienie. Wzdłuż ich karku i grzbietu biegnie. Grzebień spiczasty kostnych wyrostków. Uwagę przykuwają jej wielkie, piwne oczy o sennym wyrazie. Sylwetka molocha wyróżnia się nawet z najbardziej dziwacznych narośli. Ten niewielki gad nie przekracza nawet 20 cm. długości. Przypomina swoim wyglądem postać miniaturowego smoka. Ma małą szpiczastą głowę, a cała powierzchnia ciała pokryta jest gęstymi, ostrymi, rogowymi kolcami. Z głowy wyrastają guzy przypominające kształtem rogi nosorożca. W plątaninie kolców trudno jest rozpoznać kształt zwierzęcia, przypomina grubą, niezgrabną jaszczurkę. Skóra molocha ma kolor brunatnych i pomarańczowych plam. Ubarwienie to spełnia kilka funkcji. Z wysoka dla ptaków, jaszczurka zlewa się z tłem pustyni. Na ziemi wygląda jak wystająca gałąź czy konar. Z bliska natomiast działa odstraszająco. Moloch jest świetnym myśliwym. Ma rewelacyjny wzrok. Zdolność krótko widzenia pozwala mu łatwo zdobywać pokarm, dalekowzroczność wypatrzyć niebezpieczeństwa. Australijczycy nazywają go górskim diabłem. Okolice, w których zamieszkuje cechują się suchym klimatem. Badacze stwierdzili, że zwierzę to miesiącami obywa się bez picia. Zrogowaciała skóra zawiera liczne pory, w które wsiąka woda. Z każdego miejsca na ciele, woda sączy się w kierunku głowy. Gad ten potrafi czerpać wodę nawet z powietrza podczas suszy.

Nosorożce

Data: 21 listopada 2009. Kategoria: Ssaki.

63Rocznie przetransportowuje się kilkanaście nosorożców na południe Afryki.Wokół nich jest mnóstwo różnorodnych i niesamowitych stworzeń, ale nosorożce są pod czujnym okiem człowieka. Każdemu osobnikowi wszczepiany jest identyfikator oraz nadajnik, który mówi, który osobnik w jakim miejscu się znajduje. By podejść do nosorożca blisko, niezbędne jest zachowanie ciszy i ostrożności. Przestraszony nosorożec stanowi śmiertelne zagrożenie. Zaczynają przychodzić na świat pierwsze nosorożce czarne po przesiedleniu i to jest ogromna radość dla ludzi, którzy próbowali ratować ten gatunek. Wydaje się, że można zwiększyć ilość nosorożców czarnych, zwanych jeszcze zwyczajnymi lub spiczastonosymi, a jeśli dalej tak pójdzie, to może i one znikną z listy gatunków zagrożonych. Równie interesujące są nosorożce azjatyckie. Mieszkańcy Asam w północno wschodnich Indiach są dumnie ze swej herbaty, ale równie cenny jest zamieszkujący te tereny nosorożec indyjski na początku dwudziestego wieku jego sytuacja nie była zbyt wesoła. Na świecie żyło zaledwie dwanaście zwierząt tego gatunku. Ostatnie osobniki nosorożca azjatyckiego żyły w parku Caziranga.Od okresu, kiedy w parku zamieszkiwało dwanaście osobników tego gatunku minęło sto lat, a pracownicy rozpoczynają liczenie tych zwierząt. Trawiasty obszar, większy od Miami, stanowi idealne siedlisko dla armii jeleni, ale bardziej interesujące są raczej nosorożce, a właściwie ich liczba. Siedemset lat temu taki sam widok zobaczył włoski podróżnik, Marco Polo. Gdy go ujrzał, stwierdził, że to mityczny jednorożec. Ubłocone i ociężale zwierzę niczym nie przypominało baśniowego stwora. Marco Polo nie był nim zachwycony. Fałdy skóry, których nie mają afrykańskie nosorożce, przypominają zbroję. W czasach, gdy żył Marco Polo trudno było zliczyć te nosorożce. Nosorożec indyjski, to trzeci, z pięciu gatunków, jakie jeszcze żyją na ziemi. W porównaniu ze słoniami, z którymi dzielą podmokle pola Kazirangi, nosorożce wyglądają jak relikt innej epoki. W Indiach nie ma bąkojadów i to gwarki uwalniają nosorożce od kleszczy i insektów. Są mile widziane, w przeciwieństwie do ludzi, gdy ci zbytnio się zbliżą. Te wielkie zwierzęta potrafią pędzić z prędkością pięćdziesięciu kilometrów na godzinę.Nic dziwnego, że wiele ludzi ginie w tym rezerwacie przez nosorożce, zwłaszcza, jeśli nie znają zwyczajów tych zwierząt i podchodzą, powodowani jedynie zwykłą ciekawością, nie zachowując należytego bezpieczeństwa. Bez samochodu człowiek nie miąłby szans. Cala grupa nosorożców, tak zwany krasz to tylko samice i młode; rodzaj żłobka z dala od agresywnych samców. Roczne młode jedzą trawę, ale niektóre wciąż domagają się mleka matki. Usamodzielniają się w wieku czterech lat, gdy samica urodzi kolejne dziecko. Obecnie, nosorożców tego gatunku jest już około pięćdziesięciu w rezerwacie. Trudno pomyśleć, że sto lat temu było ich zaledwie dwanaście. Na mokradłach zamieszkują cale rzesze niewidzialnych lokatorów. Trawa jest tam wysoka, samochód nie wjedzie, a i człowiek rzadko w takie tereny się zapuszcza. Gdyby zniknęły mokradła, zniknęłoby wiele gatunków zwierząt, jakie je zamieszkują. Rogi samic są nieco mniejsze, niż u samców, a kły w żuchwie mogą wyrządzić nie lada krzywdę. Bywa, że nosorożce indyjskie zabijają się, walcząc.